Omdat de blog meer gelezen werd dan ik ooit kon vermoeden, mocht er wel wat aan gesleuteld worden!
Vanaf nu vind je mijn verhaal verder op: www.everythingandmore.be
Daar kan je intekenen om via e-mail op de hoogte gehouden te worden van nieuwe posts. Of word fan van de Facebookpagina!
Ik zie jullie daar!
Groeten
Josfien
woensdag 26 november 2014
maandag 17 november 2014
Kunstendag voor Kinderen
Gisteren was het Kunstendag voor Kinderen, een dag waarop je samen met je familie voordelig kunst kunt beleven. Ook in Ieper in het Perron konden klein en groot heel wat cultuur snuiven. Je kon er knutselen, lezen in een supergezellige snoezelbibliotheek en er was ook theater op maat van de allerkleinsten.
Die schop onder mijn kont- waarover ik het in mijn vorige post had-, zorgt ervoor dat ik mijn moederlijke vermoeidheid nu en dan verbijt en uit mijn zetel rabbel. Zo maakten Vasco en ik zondag een tamboerijn. Twee kartonnen borden, wat plakband, verf, rijst en je bekomt een gepersonaliseerd muziekinstrument!
Eigenlijk hoeft het absoluut niet altijd bombastisch om leuk en betoverend te zijn. Zo zagen we ook de voorstelling 'De koning zonder schoenen' van 4HOOG. In een pittoresk gecreëerde tent van majestueuze tapijten en een op Margritte geïnspireerd decor, keken we hoe een koning afscheid moest nemen van zijn allermooiste koninklijke gouden schoenen. Wenen dat die koning deed, zakdoeken vol. Bleken er uiteindelijk muisjes in zijn gouden paar te wonen en die hadden zelfs een zwembad! Een verhaal over echte rijkdom, liefde en loslaten. Moeder en zoon waren allebei betoverd en dat voor vijf euro.
Omdat het Studio 100-gehalte zowat overal genoeg binnenkomt, zijn de theaterproducties als deze een echte aanrader! Ook ik dacht dat Vasco nog te klein zou zijn om zoiets gepast te kunnen volgen. Niks van dus! Dit seizoen zijn er trouwens nog twee gelijkaardige familievoorstellingen (3+) te zien in het Perron. Meer info vind je op hun site.
Iemand nog tips als deze?
Die schop onder mijn kont- waarover ik het in mijn vorige post had-, zorgt ervoor dat ik mijn moederlijke vermoeidheid nu en dan verbijt en uit mijn zetel rabbel. Zo maakten Vasco en ik zondag een tamboerijn. Twee kartonnen borden, wat plakband, verf, rijst en je bekomt een gepersonaliseerd muziekinstrument!
Eigenlijk hoeft het absoluut niet altijd bombastisch om leuk en betoverend te zijn. Zo zagen we ook de voorstelling 'De koning zonder schoenen' van 4HOOG. In een pittoresk gecreëerde tent van majestueuze tapijten en een op Margritte geïnspireerd decor, keken we hoe een koning afscheid moest nemen van zijn allermooiste koninklijke gouden schoenen. Wenen dat die koning deed, zakdoeken vol. Bleken er uiteindelijk muisjes in zijn gouden paar te wonen en die hadden zelfs een zwembad! Een verhaal over echte rijkdom, liefde en loslaten. Moeder en zoon waren allebei betoverd en dat voor vijf euro.
Omdat het Studio 100-gehalte zowat overal genoeg binnenkomt, zijn de theaterproducties als deze een echte aanrader! Ook ik dacht dat Vasco nog te klein zou zijn om zoiets gepast te kunnen volgen. Niks van dus! Dit seizoen zijn er trouwens nog twee gelijkaardige familievoorstellingen (3+) te zien in het Perron. Meer info vind je op hun site.
Iemand nog tips als deze?
zondag 16 november 2014
Taal zonder mij
Onlangs las ik een van mijn lievelingsboeken opnieuw: 'Taal zonder mij' van Kristien Hemmerechts. Hierin vertelt ze over haar leven met en de dood van haar man en grote liefde Herman Deconinck. Tevens ook een beetje mijn grote liefde als het poëzie betreft. In het boek herleest de weduwe zijn gedichten en probeert daarbij een beeld op te hangen van zijn persoonlijkheid. Zo'n tien jaar geleden las ik dit voor het eerst. Wat doet het gek om nu te ervaren hoe ik zo hard veranderd ben. 't Is waar dat literatuur je een spiegel voorhoudt en een verhaal vaak is wat je er als lezer van maakt.
Hemmerechts verloor twee pasgeborenen. Twee, dat is dubbel zoveel verdriet lijkt me. Al de hele week lig ik wakker van wat ze daarover schrijft. Het meest kwetsende wat iemand haar ooit zei was dat de dood van haar kinderen haar een onderwerp gaf om over te praten. Die zin ging hier door merg en been en blijft me geweldig achtervolgen. Wellicht omdat ik bang ben dat men mij dat ook verwijt. Alsof ik daar überhaupt voor zou kiezen, maar toch. Hemmerechts en haar man besloten dat er dan ook twee groepen mensen zijn. Zij die de dood hebben gekend en al de rest.
Omdat ik me vooral niet wil verliezen in het onderwerp van mijn eeuwige verdriet, dacht ik na over deze blog en wat het met mij doet. De blog is ontstaan als communicatieluik met de buitenwereld toen ik dag in dag uit in een zetel bij een couveuse zat te waken (zo bleek later toch). De blog was en is nog steeds een heler. Wat ik schrijf, valt van me af.
Misschien kan de blog ook anders helen. Onlangs gaf ik mezelf het Blogboek van Kelly Deriemaker cadeau. Op bladzijde 21 had ze me al bij mijn nekvel vast. Waarom een blog beginnen het beste is wat je vandaag kunt doen? Ik citeer twee redenen die mij overtuigen om mijn blog beter uit te bouwen en vooral wat vaker te gaan schrijven:
1) Je blog is een reden om iets van je leven te maken. De deur achter je dicht trekken en op zoek te gaan naar onderwerpen. Aha! Hoe meer ik beleef, hoe ruimer mijn blog kan worden. Al blijft het een mamablog met een sterretje. Maar die schop onder mijn kont kan ik goed gebruiken.
2) Bloggen zorgt voor zelfreflectie. Beseffen waar je vandaan komt en waar je naartoe wilt.
Ik heb er zin in en zit vol inspiratie! Schrijven zorgt er immers ook voor dat mijn hersenen zich niet volledig op non-actief zetten. Pampertjes, badjes, knuffeltjes, wandelingetjes, wasjes en plasjes. Allemaal goed en wel, maar deze dertigjarige zal ook goed voor zichzelf zorgen!
Hemmerechts verloor twee pasgeborenen. Twee, dat is dubbel zoveel verdriet lijkt me. Al de hele week lig ik wakker van wat ze daarover schrijft. Het meest kwetsende wat iemand haar ooit zei was dat de dood van haar kinderen haar een onderwerp gaf om over te praten. Die zin ging hier door merg en been en blijft me geweldig achtervolgen. Wellicht omdat ik bang ben dat men mij dat ook verwijt. Alsof ik daar überhaupt voor zou kiezen, maar toch. Hemmerechts en haar man besloten dat er dan ook twee groepen mensen zijn. Zij die de dood hebben gekend en al de rest.
Omdat ik me vooral niet wil verliezen in het onderwerp van mijn eeuwige verdriet, dacht ik na over deze blog en wat het met mij doet. De blog is ontstaan als communicatieluik met de buitenwereld toen ik dag in dag uit in een zetel bij een couveuse zat te waken (zo bleek later toch). De blog was en is nog steeds een heler. Wat ik schrijf, valt van me af.
Misschien kan de blog ook anders helen. Onlangs gaf ik mezelf het Blogboek van Kelly Deriemaker cadeau. Op bladzijde 21 had ze me al bij mijn nekvel vast. Waarom een blog beginnen het beste is wat je vandaag kunt doen? Ik citeer twee redenen die mij overtuigen om mijn blog beter uit te bouwen en vooral wat vaker te gaan schrijven:
1) Je blog is een reden om iets van je leven te maken. De deur achter je dicht trekken en op zoek te gaan naar onderwerpen. Aha! Hoe meer ik beleef, hoe ruimer mijn blog kan worden. Al blijft het een mamablog met een sterretje. Maar die schop onder mijn kont kan ik goed gebruiken.
2) Bloggen zorgt voor zelfreflectie. Beseffen waar je vandaan komt en waar je naartoe wilt.
Ik heb er zin in en zit vol inspiratie! Schrijven zorgt er immers ook voor dat mijn hersenen zich niet volledig op non-actief zetten. Pampertjes, badjes, knuffeltjes, wandelingetjes, wasjes en plasjes. Allemaal goed en wel, maar deze dertigjarige zal ook goed voor zichzelf zorgen!
Abonneren op:
Posts (Atom)