Koester

Lange tijd stond alles stil. De wereld, de klok, de kalender, ons leven.
Stilaan begin ik weer deel uit te maken van dit leven. Precies of ik voel me daar soms zelfs wat schuldig over.

Zoveel kaartjes gekregen vol mooie woorden. Veelal staat erop dat er geen woorden zijn voor dit verdriet. En dat is ook zo. De stilte op mijn blog is daar een mooi bewijs van.
Maar ik hou zo van woorden! Zelfs als ik ze moeilijk vind, ben ik ze bijna constant aan het zoeken. Misschien daarom dat ik hier na wat stilte terug beland?

Je kind begraven, dat doet zoveel pijn. Weet je waarom?
't Doet altijd pijn om afscheid te nemen. Afscheid nemen van een leven is terugblikken op, maar een kind... dat is een droom! Dromen hoor je niet te begraven. Die moet je koesteren. Laat dat dan maar mijn doel zijn. Die mooie droom van een mooie zoon blijven bewaren. Mijn leven lang.

De droom

Onder de boom

stond een bankje
en op het bankje
lag een droom.
Ik ging erop zitten,
op het bankje
onder de boom
en wiegde de droom.
Zachtjes in de wind
een droom van een kind.

Geert de Kockere

Licht en warmte

Lieve kleine Scott, ‘Tossje’

Hoe stil wij nu worden, zo stil was jouw wereld.

Hoe droef wij nu zijn, zo blij was jij om te gaan.
Hoe koud het nu buiten is, zoveel warmte bracht jij ons.
Hoe duister het nu ook lijkt, jij schijnt samen met de zon boven de wolken.

Blijf ons licht en warmte geven, net als alle kaarsjes die hier in deze kerk al weken voor je branden. Schitter en straal voor ons en in het bijzonder voor je grote broer.

Veel liefs en tot gauw

Mama, papa en Vasco