De wereld maakt zich op voor de intrede van het nieuwe jaar.
Wij kijken uit naar de verhuis van Scott van de neonatologie naar zijn glazen bedje bij mama.
Plots verschijnt de kinderarts in mijn kamer. Ik hoop (en verwacht ook) goed nieuws.
Maar de man kijkt me eerder bedrukt aan. Dit voelt niet goed.
'We gaan Scott toch overbrengen naar de gespecialiseerde afdeling neonatologie in Brugge. Hij maakt geen vorderingen. Zijn lichaam is enorm slap en hij is weinig alert. Ook het drinken lukt nauwelijks. Binnen anderhalf uur komen ze hem halen met een speciale couveuse.'
Onmiddellijk geeft de arts toe dat hij zelf vastzit in het zoeken naar een diagnose. Mijn woordenschat breidt zich uit: hypotonie en floppy baby.
'Dokter Cornette van het Az is echt een zeer goede arts. Hij kan zo professor worden, mocht hij willen.'
Is dit zijn bakje troost voor mij? Alleen blijf ik achter en bel David op.
Dat hij zo snel mogelijk moet komen. Dat ze ons kind gaan wegbrengen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten