Lange tijd stond alles stil. De wereld, de klok, de kalender, ons leven.
Stilaan begin ik weer deel uit te maken van dit leven. Precies of ik voel me daar soms zelfs wat schuldig over.
Zoveel kaartjes gekregen vol mooie woorden. Veelal staat erop dat er geen woorden zijn voor dit verdriet. En dat is ook zo. De stilte op mijn blog is daar een mooi bewijs van.
Maar ik hou zo van woorden! Zelfs als ik ze moeilijk vind, ben ik ze bijna constant aan het zoeken. Misschien daarom dat ik hier na wat stilte terug beland?
Je kind begraven, dat doet zoveel pijn. Weet je waarom?
't Doet altijd pijn om afscheid te nemen. Afscheid nemen van een leven is terugblikken op, maar een kind... dat is een droom! Dromen hoor je niet te begraven. Die moet je koesteren. Laat dat dan maar mijn doel zijn. Die mooie droom van een mooie zoon blijven bewaren. Mijn leven lang.
De droom
Onder de boom
stond een bankje
en op het bankje
lag een droom.
Ik ging erop zitten,
op het bankje
onder de boom
en wiegde de droom.
Zachtjes in de wind
een droom van een kind.
en op het bankje
lag een droom.
Ik ging erop zitten,
op het bankje
onder de boom
en wiegde de droom.
Zachtjes in de wind
een droom van een kind.
Geert de Kockere
Geen woord drukt uit de droefheid
BeantwoordenVerwijderenen niets geeft weer de pijn
aan alles wat jullie wensten
en dat niet zo mocht zijn.
Toch heeft Scotts tere leven
jullie in het diepst geraakt
en daarom lieve Jos
was Scott voor jullie volmaakt!
Lieve knuffel
Evelien (kikker)
Amaai...tranen prikken in mijn ogen als ik je verhaal lees, zo ontroerend, zo mooi geschreven allemaal...een mooier eer eerbetoon aan jullie kleine man kon je niet achterlaten. Ik hoop dat jullie dit langzaam aan een plaatsje kunnen geven en dat jullie samen terug gelukkig kunnen worden met een kleine Scott die over jullie waakt!
BeantwoordenVerwijderen