Ellis!

Dinsdag 16 september 2014 om 16.58u. komt onze derde zoon Ellis ter wereld.

Het gehuil dat zich vrijwel meteen meester maakte over de verloskamer, is by far het mooiste geluid dat ik ooit heb mogen horen. Zijn geur en zijn spartelende lijfje op het mijne, met al mijn voelsprieten heb ik dat opgeslagen. Mijn laatste bevalling was geen trauma en dat is een godsgeschenk.
De tijd in het moederhuis heb ik em bijna non-stop bekeken, gesnoven en geknuffeld. Geen of weinig bezoek, wat de eerste momenten met dat kleine wondertje alleen maar ten goede komt. Regisseur van mijn kraamtijd, dat had ik heel goed geleerd en begrepen.

De roze wolk is er en ik zit er heerlijk op te soezen. Al waaien er al voorzichtig wat donderwolken in de verte voorbij. Ondertussen geniet ik. Echt, ik geniet zo keihard. 

Ik heb nu twee* kindjes. In het meervoud spreken, dat is zo speciaal en precies nog een beetje fictie soms. Natuurlijk ben ik ook verschrikkelijk moe van de onderbroken nachten. Maar niks weegt op tegen de stilte van 2013. Wat een geluk ook dat Ellis een rustige, tevreden baby is. Opnieuw ben ik dankbaar. Ik begrijp dat non-stop gehuil verschrikkelijk is en ik besef ook heel erg dat een huilbaby de hel kan zijn. Maar voor mij, in mijn crib, is dat gehuil het beste wat me kon overkomen.

Met Ellis in huis, is ook Scott opnieuw erg aanwezig. Scottje blijft voor altijd ons kleine baby'tje. Des te pijnlijker is het nu om te zien wat hij allemaal niet kon en wat we allemaal hebben gemist. Toch, Scott gaf me zoveel. Hij heeft me zoveel geleerd op zo'n korte tijd.
In het laatste anderhalf jaar was niks evident. Trekken en sleuren aan de kar, maar ze gaat nog steeds vooruit. Ik prijs me erg gelukkig, want we zijn al te vaak slordig met ons geluk.

Ik besluit met de woorden van Guillaume van der Stighelen over het verlies van zijn zoon.


Je zoon Mattias is plots weggevallen, twee jaar geleden. Heb je dat een plaats kunnen geven?
 
GVdS: ‘Nee, zoiets geef je nooit een plaats. Het gat blijft. Plots word je wakker met een leven zonder dromen. De natuurlijke gang van zaken is: hopen, dromen, plannen en doen. Ineens klopt geen enkele droom nog. Dan pas voel je hoe sterk je kinderen verweven zitten in de constructie van je leven. Ineens is je leven zonder toekomst. En vreugde, zo veel jaren vanzelfsprekend, moet je zelf leren maken. “Het leven is gedaan, doe het licht maar uit”, dat gevoel overheerst. Ofwel blijf je daarin hangen en ga je in een hoekje liggen, ofwel begin je een nieuw leven.’