Ik ben ik en jij bent jij

Een lange tijd is voorbij gevlogen. Nu ik weer volop in mijn eigen leven sta, besef ik dat wij zo'n druk bestaan hebben dat er soms echt geen tijd is om stil te staan, na te denken, zelfs terug te blikken. Misschien goed ook, maar toch...

Onlangs vroeg iemand mijn man of de gebeurtenissen van het afgelopen jaar hem veranderd hebben. Wat een vraag! Niks is nog hetzelfde. Wij zijn andere mensen geworden. Soms ben ik echt dankbaar dat we dat samen zijn geworden. Samen is hier nu heel erg belangrijk. Elk zijn verdriet, maar wel samen verder."De vrouw die haar kindje is verloren." Wellicht wordt er bij momenten zo over mij gesproken. Dat is meteen ook die grote verandering, het onfortuinlijke label dat mijn naam nu draagt. Gelukkig ben ik veel meer dan die titel. Met heel veel courage trachtte ik de afgelopen maanden mijn leven terug in handen te nemen. Ups and downs. Al véél meer ups!
Toch elke dag, vaak niet lang,  een stekende pijn. Iets als clusterhoofdpijn? Zoals die hoofdpijn opkomt bij spanning, komt mijn verdriet op bij een herinnering, een  lied, een gebeurtenis of zelfs bij een bepaalde geur. Zo zag ik op onze sportdag in het EHBO-lokaal een beademingsballon liggen, meteen flitsten onthutsende ziekenhuisbeelden voorbij. Als in een film, alleen was het écht. Helaas geen verdovend goedje voor dit soort pijn.

Ik ben nu ik, omdat Scott was wie hij was. Als Scott gezond was geweest, was ik nu ook heel anders. Misschien was ik wel veel meer aan het zoeken. Nu zoek ik minder. Nu bèn ik.  Die gedachte zoek ik op als het clusterverdriet er is.
Ik ben ik, jij bent jij en Scott was Scott.

Moederdag

Moeder-dag.
Dat is een samenstelling, een woord bestaande uit twee woorden waarbij het ene iets meer zegt over het andere. Een dag voor de moeders dus. Een dag waarop een mama hoopt op een bloemetje en een geurtje. Appreciatie en dank voor haar oneindige inzet en liefde.
Hier wordt de dag toch nét dat tikkeltje anders. Geen verplicht nummertje graag. Wel een woordje vol lof van zoon en man, én een zoentje.

Vanaf nu wordt dit ook zijn dag. Mijn dankbaarheid om mama te kunnen zijn. Net even alle woorden van het voorbije jaar opnieuw gelezen. Een stapje terugzetten en erkennen wat voor geschenk moeder zijn eigenlijk is.

Vasco hoeft zich absoluut niet perfect te gedragen op onze dag. Hier geen nood aan een waanzinnig geschenk en een verplicht ontbijt. Ik moet alleen eens herinnerd worden aan wat voor een wonder ik heb gekregen.

Al leek jouw Moederdag misschien niet perfect, toch hoop ik dat je een gelukkig moment kon beleven. Immers geniet je van een immens voorrecht, iemand noemt je 'mama'.

Deze is voor mijn mama!

 

Maman, c'est toi la plus belle du monde,
Aucune autre à la ronde,
N'est plus jolie que toi.
Tu as,pour moi,avoue que c'est étrange,
Le visage d'un ange; du paradis
Dans tous mes voyages
J'ai vu des paysages
Mais rien ne vaut l'image
De tes beaux cheveux gris.

 

Luis Mariano

Daa-ag

Als je denkt dat een tweejarige geen vat heeft op de dingen des levens, dan ben je goed mis.
 
'Mamaaaa, Tossje weg? Naar heeml?
Hij wees naar boven.
'Ja, Scottje is in de hemel. Hij is nu weg, voor altijd.
Zullen we eens zwaaien naar Scott?'

We zwaaiden. Hij vertelde hém over de vragwaag die hij net in de straat had gespot. Ook over zijn machieeene  (aka een plastic beker met rijst in).
 
Mama slikte. Maar was blij met al die dingen. Stel je voor dat er een wereld zonder hemel was. Triest, toch?

Marc groet ‘s morgens de dingen

Dag ventje met de fiets op de vaas met de bloem
ploem ploem
dag stoel naast de tafel
dag brood op de tafel
dag visserke-vis met de pijp
en
dag visserke-vis met de pet
pet en pijp van het visserke-vis
goeiendag
Daa-ag vis
dag lieve vis
dag klein visselijn mijn

Paul van Ostaijen

 

Afrit dromen

Alles krijgt een plaats in een leven, ook verdriet.
Aanvaarden dat iets tijd kost, is een belangrijke stap in het verwerken. Durven wenen. Durven stilstaan. Durven dromen over de toekomst ook.

Zo kwam ik daarnet terug in de gang van de materniteit. Een paar maanden terug was het loodzwaar die gang dagelijks helemaal door te lopen, tot op de afdeling neonatologie, het eindpunt. Vaak ervoer ik dat toen als een tunnel die ik door moest. Met als lichtpuntje op het einde, ons Scottje. Vandaag mocht ik eerder afslaan in de gang. Geen lichtpuntje meer aan het einde.
Maar wel een zonnestraaltje op de afslag, eentje met veel donker haar!

En ik weende en ik stond stil bij zo'n wonder. En ik droomde...
Misschien zit er ooit nog een afslag in voor ons! Ondertussen zoeven we verder op de snelweg van 't leven. Soms eens halt houdend. Binnenkort zelfs op een nieuwe fiets (mama dan) met ons grootste wonder achterop en ons lichtje in ons hart.

Koester

Lange tijd stond alles stil. De wereld, de klok, de kalender, ons leven.
Stilaan begin ik weer deel uit te maken van dit leven. Precies of ik voel me daar soms zelfs wat schuldig over.

Zoveel kaartjes gekregen vol mooie woorden. Veelal staat erop dat er geen woorden zijn voor dit verdriet. En dat is ook zo. De stilte op mijn blog is daar een mooi bewijs van.
Maar ik hou zo van woorden! Zelfs als ik ze moeilijk vind, ben ik ze bijna constant aan het zoeken. Misschien daarom dat ik hier na wat stilte terug beland?

Je kind begraven, dat doet zoveel pijn. Weet je waarom?
't Doet altijd pijn om afscheid te nemen. Afscheid nemen van een leven is terugblikken op, maar een kind... dat is een droom! Dromen hoor je niet te begraven. Die moet je koesteren. Laat dat dan maar mijn doel zijn. Die mooie droom van een mooie zoon blijven bewaren. Mijn leven lang.

De droom

Onder de boom

stond een bankje
en op het bankje
lag een droom.
Ik ging erop zitten,
op het bankje
onder de boom
en wiegde de droom.
Zachtjes in de wind
een droom van een kind.

Geert de Kockere

Licht en warmte

Lieve kleine Scott, ‘Tossje’

Hoe stil wij nu worden, zo stil was jouw wereld.

Hoe droef wij nu zijn, zo blij was jij om te gaan.
Hoe koud het nu buiten is, zoveel warmte bracht jij ons.
Hoe duister het nu ook lijkt, jij schijnt samen met de zon boven de wolken.

Blijf ons licht en warmte geven, net als alle kaarsjes die hier in deze kerk al weken voor je branden. Schitter en straal voor ons en in het bijzonder voor je grote broer.

Veel liefs en tot gauw

Mama, papa en Vasco

Learn to fly

Ik kan het bijna zelf niet geloven. Ongelooflijk!
Scott komt op zijn zesenvijftigste dag eindelijk naar huis.

56 dagen al zitten wij op een rollercoaster vol emoties.
Al die tijd werden we beetje bij beetje naar boven getrokken. Niet wetend wat er volgt eens we boven zouden komen. Vandaag worden we losgelaten. In volle vaart richting eerste looping.
Ik ben best wel bang op zo'n ding. Vroeger ooit eens op de boomerang beland omdat ik er als tegenprestatie vijftig frank voor kreeg, bedankt Laurence. Kickervaringen, daar heb ik 't zo niet voor. En toch... soms verleg je ongewild je grenzen. Achteraf blijkt dat het deugddoend en verrijkend was. Mijn hoop is dat het met Scott net zo zal zijn.

De grote oversteek naar huis betekent voor mij alvast het verleggen van een eerste grens.
Ik moet me over de onzekerheid proberen te zetten. Genieten van het moment zelf, dat is nu het plan. Mijn stapeltje pyjama's ligt me op te wachten. Ik kan er, zonder wassen, toch zeker twee weken mee verder. Zàlig wordt het. Vierentwintig op vierentwinig knuffelen met mijn zoon en samen lekker niks doen. Of toch?

Er wachten hier nog een paar kilogram appels om iets mee te doen. Appelmoesje of een appelcakeje? Bedankt 'Pietsjie', om mij onmiddellijk veel werk te geven!
Mijn oogappeltje Scott, welkom thuis! Je bent méér dan welkom, in alle opzichten.

Blackbird singing in the dead of night
Take these broken wings and learn to fly
All your life
You were only waiting for this moment to arise

© The Beatles