Helaas, ik heb zelf niks in handen. Stress overmant mij, het is echt akelig. Natuurlijk had ik verwacht dat de laatste weken spannend zouden worden, maar deze angsten en onzekerheden had ik niet zien aankomen.
Al dagen heb ik kloppende hoofdpijn. Net als elke andere zwangere vrouw betekent de nacht nu plots het moment om oneindig veel te plassen en te piekeren. Hoofdpijn en vermoeidheid dus, die twee versterken mekaar vrees ik. Ik probeer rust te vinden, maar dat lukt me gewoon niet. Mijn hart bonkt de hele dag door. Energiepeil staat dicht bij nul, zorgen voor mijn allergrootste schat is nu zelfs heel moeilijk. Wat voel ik me daardoor ook erg schuldig.
Niemand die mij kan verzekeren dat alles goed komt. De echo's en consultaties, waar ik wel steeds naar uitkijk (en nog nerveuzer door word), kunnen mij nooit echt geruststellen. "De vorige keer" was alles altijd goed and in the end... dat verhaal kennen we.
Boeken lezen lukt me niet goed, die hoofdpijn zit dwars. Onlangs ben ik ook gestart met haken, dat begint wel een beetje te lukken. Eigenlijk is dat het enige wat mijn hoofd tegenwoordig wat leeg maakt, steken tellen.
5 vaste steken - 4 losse - 2 halve vaste- een stokje - een half stokje...
36 weken en 1 dag ben ik nu zwanger. Dat betekent dat het geen volle vier weken meer zijn tot mijn uitgerekende dag. En zo ben ik opnieuw aan het tellen.
Op- en aftellen. Elke dag.
Zou tellen een vorm van yoga zijn?
