Verlanglijstje

September 2014 wordt gewoon keihard de beste maand van het jaar! Dat moet wel.
Met onze D-day in zicht, begin ik nu toch heel hard te verlangen. Dromen en piekeren wisselen mekaar constant af. Tijd om het accent hier eens te leggen op de meest zweverige van de twee.

-O-, wat verlang ik... (houd u vast, er volgt echt een lijst!):

- ... naar het moment waarop ik 's morgens zorgeloos kan ontwaken. Mezelf richting het kleinste kamertje begeef (en niet waggel) om vervolgens te genieten van de eerste vijf minuten rust van de dag. Liefst zonder met mijn hoofd boven de pot te hangen, dat heb ik nu na bijna negen maanden echt wel gehad.
- ... om gewoon te kunnen eten. Eten lijkt nu vaak het redmiddel om niet om te vallen van de honger, ik vind het echt niet fijn om zoveel te eten tegen de honger. Klinkt wel gek he? 't Schijnt mijn stofwisseling te zijn en misschien ook wel dat ene chocolaatje te veel, zo nu en dan. Ik durf niet eens te zeggen welk cijfer er tegenwoordig op de weegschaal verschijnt.
- ... naar dat mooie jurkje in de etalage. Gedaan met windowshoppen. Een leuke jeans, een speelse gilet, schoenen! Sinds juni draag ik constant mijn 'Birki's' (thank God for them), de riempjes vroegen onlangs om een extra gaatje... ze begonnen door te scheuren. OMG! Bigfoot mama in town. 
- ... naar Josfien in haar eigen lichaam. Echt waar, ik voel me een olifant. Fysiek, maar ook omdat een olifant een draagtijd heeft van bijna 22 maanden. Alsof ik sinds april 2012 zwanger ben, zo voelt het voor mij. Na Scotts geboorte en al zeker na zijn dood heb ik nooit de indruk gehad dat ik ontzwangerde. In mijn onderbewustzijn bleef die kinderwens gewoon heel erg bovendrijven, weet ik nu. Ik herinner me in de eerste maanden na zijn dood dat ik het erg moeilijk had met mijn lichaam. Het droeg alle sporen van een zwangerschap, maar er was geen baby meer. Daardoor kostte het me ook erg veel moeite om in dat jaar de focus op 'gezond en fit' te leggen. Alsof mijn lichaam het enige litteken was, het bewijs dat hij er echt was geweest.
- ... naar het gesmek en gehuil van een baby die honger heeft. Mijn baby. Mijn zoon. 
- ... om alle 'ieniemieniekleertjes' te wassen, opnieuw en opnieuw! Ik heb nu een droogkast, laat maar komen!
- ... om het verlossende antwoordberichtje te krijgen. "Proficiat!! Yes, nooit meer zwanger nu!" Wat wens ik de zender van dat sms'je zo hard alle zwangerschapskwalen waar ik haar de laatste jaren mee bestookt heb toe. Met oneindig veel begrip en respect voor haar. Ze leerde me dat -nog geen moeder zijn- ook een verdomd lastig rouwproces is. Ik duim en bid en hoop!
- ... naar het verlossende gehuil. Wat ben ik bang, dat het uitblijft. Misschien hoor ik het zelfs niet, omdat ik zo in het moment vast zal zitten. En toch, laat maar komen!
- ... om bovenal terug gelukkig te zijn. Dat ben ik wel, maar ik ben niet gerust. Gewoon kunnen berusten in het gevoel compleet te zijn. 
Al is compleet nooit echt nog compleet.

*zen*

Maandag start het eerste trimester. Een nieuw begin. Dit schooljaar betekent 1 september voor mij het doorspartelen van het derde trimester van mijn zwangerschap. Als ik nu nog eens mijn best kon doen om zeker een goed rapport te behalen.

Helaas, ik heb zelf niks in handen. Stress overmant mij, het is echt akelig. Natuurlijk had ik verwacht dat de laatste weken spannend zouden worden, maar deze angsten en onzekerheden had ik niet zien aankomen.

Al dagen heb ik kloppende hoofdpijn. Net als elke andere zwangere vrouw betekent de nacht nu plots het moment om oneindig veel te plassen en te piekeren. Hoofdpijn en vermoeidheid dus, die twee versterken mekaar vrees ik. Ik probeer rust te vinden, maar dat lukt me gewoon niet. Mijn hart bonkt de hele dag door. Energiepeil staat dicht bij nul, zorgen voor mijn allergrootste schat is nu zelfs heel moeilijk. Wat voel ik me daardoor ook erg schuldig.
Niemand die mij kan verzekeren dat alles goed komt. De echo's en consultaties, waar ik wel steeds naar uitkijk (en nog nerveuzer door word), kunnen mij nooit echt geruststellen. "De vorige keer" was alles altijd goed and in the end... dat verhaal kennen we.

Boeken lezen lukt me niet goed, die hoofdpijn zit dwars. Onlangs ben ik ook gestart met haken, dat begint wel een beetje te lukken. Eigenlijk is dat het enige wat mijn hoofd tegenwoordig wat leeg maakt, steken tellen.

5 vaste steken - 4 losse - 2 halve vaste- een stokje - een half stokje...

36 weken en 1 dag ben ik nu zwanger. Dat betekent dat het geen volle vier weken meer zijn tot mijn uitgerekende dag. En zo ben ik opnieuw aan het tellen.
Op- en aftellen. Elke dag. 
Zou tellen een vorm van yoga zijn?

Als en slechts dan als

Ondertussen 25 weken zwanger. 'Fjiew'!
Maar wat een tegenstrijdig gevoel besluipt mij soms. Ook al is de baby heel (heel erg!!) zichtbaar onderweg, het lijkt voor mij een eeuwige utopie.
Dat we stilaan echt ons huis terug babyproof moeten maken, dat is zo moeilijk. De baby is uiteraard ongelooflijk welkom. Maar het wiskundige 'als en slechts dan als'-gevoel neemt zo vaak de bovenhand.
Als de baby er is, dan...
Als de baby gezond is, dan...
Als Vasco dan een broer heeft, dan ...
Als we dan thuis zijn met onze baby, dan...

Eerst zien en dan geloven, zo is het. Misschien is dat wel het moeilijkste aan deze zwangerschap: niet kunnen geloven dat het deze keer wel goed kan gaan. Onze zoon schopt er meer en meer op los, en zelfs dat kan mij heel moeilijk sussen.

Nog nooit was ik in de zwangerschap zo blij om 's nachts wakker te liggen en geweld in mijn buik te voelen. Nog nooit zal ik zo blij zijn geweest om onderbroken nachten te hebben. Een baby die huilt en ons roept, dat gevoel kregen we de vorige keer niet.
Als en slechts dan als...

Veerkracht

Je kan blijven baantjes trekken in het ondiepe. Heen en weer terug. Wie niet springt, leert nooit zwemmen. We sprongen, heel diep! Ongeveer een jaar na Scotts geboorte ben ik opnieuw zwanger geworden.

De eerste weken verliepen opnieuw verschrikkelijk. Alles voelde voor mij meteen als een heel herkenbare zwangerschap; het woord 'braken' vat alles samen. Momenteel ben ik (al) twintig weken in 'blijde' verwachting van onze derde spruit. Zoals verwacht komt de angst vaak eens op bezoek. Weeën kun je wegpuffen, maar dit... Ach, de kwaaltjes lijken minder erg dan de vorige keren. Al zeur en klaag ik de dagen soms eens vol. Mag het?
Hoe hebben we dit in hemelsnaam nogmaals aangedurfd? Dat vraag ik me nu elke dag af. Gelukkig bestaat er geen 'rewindknop', ik drukte hem zeker tientallen keren in. We zitten er in en er bestaat maar één weg: die van de hoop en de toekomst.
Stilaan vermoed ik dat hoe dieper je valt, hoe hoger je terug kan vliegen. Misschien val je nog eens, maar dan weet je hoe je je vleugels weer moet openslaan. Zou dat het zijn? De ervaring van de tegenslag die de weg naar het geluk zichtbaar maakt?


De veerkracht, het naar beneden dwarrelen en weer voorzichtig opgeworpen worden, is wellicht mijn grote bron van herstel bij ons verlies. Je past je aan, je zet door, raapt de brokstukken op en knutselt het tot een geheel, een nieuw weliswaar. Je veert verder, ups and downs. Zo gaat het en niet anders. Hoe lichter je bent, hoe gemakkelijker het gaat.

Lucht en lacht. Zo las ik het in onderstaand gedicht. Bedankt Geert De Kockere, vaak verwoord je de onuitspreekbare dingen op zo'n heldere manier.

Sommigen reizen
met het verleden op hun rug.
Als een zware rugzak
die ze voortdurend opendoen.
Om te zien of alles
er nog wel is.
 
Ze komen nauwelijks vooruit.
 
Reis licht.
En lucht.
En lacht.
 
Dat veert zoveel mooier.
En verder
 
G. De Kockere